آموزش فلوت سرخپوستی | امیر حسین کیانپور | آموزشگاه موسیقی فریدونی 0

آموزش فلوت سرخپوستی | امیر حسین کیانپور | آموزشگاه موسیقی فریدونی

اجراى لاکوتا فلوت توسط امیرحسین کیانپور و یزدانیار مجیدى، استاد آموزشگاه موسیقی فریدونی ، مهر 94

آموزش فلوت سرخپوستی | امیر حسین کیانپور | آموزشگاه موسیقی فریدونی 

روزهای کلاس : پنج شنبه 

تلفن هماهنگی : 22952820

فلوت سرخپوستى الهام گرفته از طبیعت وحشى امریکاى شمالى همچنین شناخته شده به نام هاى لاکوتا فلوت . کایوا فلوت و ...
به دلیل استفاده گسترده ازین ساز بین قبایل مختلف نام هاى زیادى پیدا کرده است
این فلوت که از ساز هاى بسیار کهن بشریت است .
تا به امروز طرفداران بسیارى پیدا کرده به دلیل صداى گرم و عرفانى این ساز . که در گذشته براى عبادت و رقص هاى مذهبى و همچنین براى نرم کردن دل معشوق خود توسط بومیان آمریکا استفاده مى شده بسیار ساز محبوبى نزد مردم است . جالب است بدانیم ساز هاى اولیه ساخته شده نیز در فواصل دیاتونیک کوک مى شدند . و امروزه کوک هاى مرسوم این ساز گام هاى مینور پنتاتونیک است که حدود یک اکتاو و چند نت گستره صدایى دارد . این ساز از دو قسمت لوله صوتى و سرساز تشکیل مى گردد که توسط سوتک در ان تولید صدا مى شود .
این ساز از ابتدا در گستره هاى سوپرانو . التو . تنور و باس ساخته مى شده که هر کدام مخصوص مراسم خاصى بودند و از بامبو و چوب براى ساخت ان استفاده مى کنند این ساز افسانه ها و داستان هاى زیادى را نقل مى کند و براى بومیان امریکا ساز مقدسى است .

 

 

اجراى لاکوتا فلوت توسط امیرحسین کیانپور و یزدانیار مجیدى، استاد آموزشگاه موسیقی فریدونی ، مهر 1394

 

آموزش پرکاشن ( سازهای کوبه ای ) ( بردیا آشوری ) 0

آموزش پرکاشن ( سازهای کوبه ای ) ( بردیا آشوری )

 

آموزش پرکاشن ( سازهای کوبه ای ) ( بردیا آشوری )

آموزش پرکاشن | بردیا آشوریمحمد علی :

 

سلام دوستان عزیز در این پست یکی از دوستان و هنرمندان عزیزِ مشهدی رو به شما معرفی میکنم اگه از دوستان کسی در مشهد به سازهای کوبه ای علاقه ای داره حتما پیشنهاد میکنم با شماره ی بردیای عزیز تماس بگیره ایشون هنرمندی با اخلاق و حرفه ای هستند نام ایشون و این پست در آرشیو موسیقی ملی ایران باعث افتخارِ بنده است

 

 

بردیا آشوری

 

 


برچسب‌ها: بردیا آشوریپرکاشنآموزش سازهای کوبه ای

تاریخچه ویولن 0

تاریخچه ویولن

 
 

تاریخچه ویولن

تاریخچه ویولون در اروپا به قرن ۹ میلادی باز میگردد.بسیاری معتقدند که ویولون نمونه تکمیل شده ساز رباب است. رباب سازی است که بعدها وقتی به اروپا آورده شد و تغییراتی در آن بوجود آمد به نام ربک در اروپا شهرت گرفت. برخی بر این باورند که ساز ویلن متعلق به یک امپراطوری هند در حدود ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد بوده‌است و برخی دیگر ریشه ان را در افریقا و حتی کشورهای عربی میدانند.


تاریخچه ویولون در اروپا به قرن ۹ میلادی باز میگردد.بسیاری معتقدند که ویولون نمونه تکمیل شده ساز رباب است. رباب سازی است که بعدها وقتی به اروپا آورده شد و تغییراتی در آن بوجود آمد به نام ربک در اروپا شهرت گرفت. برخی بر این باورند که ساز ویلن متعلق به یک امپراطوری هند در حدود ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد بوده‌است و برخی دیگر ریشه ان را در افریقا و حتی کشورهای عربی میدانند. فرمهای اولیه دارای سوراخی بودند که بر روی ساز قرار داشت اما بعدها این سوراخ از بدنه سازها حذف شدند و این ساز با چهار سیم سر اغاز ساز ویلن تکامل یافته در سالهای اینده شد. در اروپا از قرن ۱۱ به بعد ساز ویلن به صورت تکامل یافته دیده می‌شود. برخی ایرانیان بر این باورند که این ساز از ساز ایرانی کمانچه مشتق شده است.

پیشینهٔ ساز

از اولین سازندگان ویلن می‌توان به گاسپارو برتولونی ایتالیایی نام برد، که در برخی موارد وی را مخترع این ساز می‌دانند. از شاگردان مشهور گاسپارو برتولونی آندره آماتی بود که او هم بهترین سازنده ویولن در سطح جهان یعنی آنتونیو استرادیواری ایتالیایی را پرورش داد. تا کنون کسی در جهان پیدا نشده که نه تنها بتواند هنر او را تکمیل نماید بلکه قادر نبوده ویولنی بسازد که از حیث زیبایی و صوت بتواند با ویولن‌های آنتونیو استرادیواریوس برابری نماید.

تاکنون بیش از سه سده از اختراع اولین نمونه ویولن توسط گاسپارو برتولونی میگذرد و در این مدت با وجودی که کشفیات جدیدی در علوم فیزیک و شیمی نموده‌اند نه تنها نتوانسته‌اند در ساختمان ویولن تغییری بدهند بلکه از رموز کار سازندگان قدیم نیز چیزی درک نکرده‌اند.

بخش‌های ویولون

خرک (در جلو)، گریف (جسم سیاه‌رنگ در عقب) و سیم‌های ویولون

این ساز از ۵۸ قطعه مختلف ساخته می‌شود.وزن آن در حدود ۴۰۰ گرم می‌باشد.

ویلن از بخش‌های زیر تشکیل شده‌است :

  • آرشه: یا کمان ترکه‌ای چوبی است که رشته‌های موی دم اسب در طول آن کشیده شده و به دو سر آن ثابت شده‌است.
  • جعبه طنینی (جعبه ریزونانس): جعبه‌ای است که از سه بخش صفحه روئی، صفحه زیرین و زوارهای دور تشکیل شده‌است. گریف، خرک و سیم گیر در این ساز از جنس چوب آبنوس (به دلیل استحکام بیشتر)می باشد.
  • دسته یا گردن: در واقع دنباله چوب آبنوس تکیه سیم هاست که محل انگشت گذاری نوازنده در قسمت بالای آن قرار دارد. نوازنده ویولن قادر است در تمام طول چوب آبنوس انگشت گذاری کند.انتهای دسته به جعبه کوچکی (جعبه کوک) ختم می‌شود که سیم‌ها در درون آن به دورگوشی‌های کوک پیچیده می‌شوند.
  • خرک: پلیست بین سیم‌ها و جعبه طنینی. نقش خرک تقسیم راه سیم‌ها، نگه داشتن سیم‌ها با ارتفاع خاص برای عبور بر روی جعبه طنینی و انتقال ارتعاشات سیم‌ها به جعبه طنینی. در داخل جعبه طنینی استوانه چوبی کوچکی قرار دارد (تقریباً در زیر محلی که خرک قرار دارد)، که نقش آن انتقال ارتعاشات به صفحه زیرین ساز و مانعی در جهت عدم شکسته شدن صفحه روئی ساز از فشار سیم‌ها و خرک.
  • گریف: از آبنوس ساخته شده و در طول دسته ویلن چسبیده‌است و تا میانهٔ جعبهٔ ساز ادامه دارد. گریف بخشی است که نوازنده با انگشت خود سیم را به آن می‌چسباند و به این ترتیب طول سیم را کوتاه می‌کند و نت‌های مختلف را می‌نوازد.
  • سیم گیر: از آبنوس ساخته شده و در فاصله اندکی از خرک تا آخر تنه ویولن کشیده شده‌است. با زهی از جنس روده یا پلاستیک یا سیم به دکمه‌ای که در قسمت پائین جدار تعبیه شده بند می‌شود.
  • سیم‌ها: سیم‌ها از جعبه کوچک سر ساز آغاز شده در طول چوب آبنوس تکیه‌گاه سیم‌ها ادامه یافته، از روی خرک عبور کرده و در سیم‌گیر مهار می‌شوند. سیم‌های ویولن قبلا از روده گوسفند(زه) ساخته می‌شد. امروزه در سیم‌های بم‌تر، روی روده سیم فلزی نازکی می‌پیچند و در سیم‌های زیرتر از مفتول فلزی تنها استفاده می‌شود.


نقش این ساز چه در ارکسترها، به صورت گروه نوازی و چه در ارکستر مجلسی و ختی بصورتتکنوازی پر اهمیت است و بیشترین نقش را در ارکستر بر عهده دارند. نخستین سازندگان معروف ویولن ازایتالیا هستند. گاسپارو داسالو نخستین ویولن حقیقی را ساخت، اما معروفترین ویولن‌ها در شهر کرمونا ساخته شدند. آندره اماتی و فرزندش نیکولا آماتی و شاگردش آنتونیو استرادیواری، بهترین ویولن‌های دنیا را تاکنون ساخته‌اند.

نوازندگی ویولون

نقش این ساز چه در ارکستر بزرگ چه به طور جمعی و انفرادی بسیار پر اهمیت است. وجهه جهانی ویولن را می‌توان در سازگاری آن با فرهنگهای مختلف و حضور این ساز در موسیقی ملل مختلف دید.

بررسی گیتار از نظر جنس و مدل 0

بررسی گیتار از نظر جنس و مدل

بررسی گیتار از نظر جنس و مدل

ابتدا بهتر است قبل از هر چیز اجزاء اصلی یک گیتار را بخوبی بشناسیم.



ساز به ۳مدل   ۴/۴    ۲/۱   ۴/۳   ۸/۷   ساخته میشود.



تفاوت آنها در حجم بادی ساز و نیز فاصله nut تا saddel ساز میباشد.این تقسیم بندی موجب میشود فاصله فرت های سازهای ۲/۱   ۴/۳    ۸/۷  کمتر شود و برای نوآموزان ـ خردسالان و کسانی که از دست و پنجه کوچکی  برخوردارند مناسب تر باشد.

گیتار از نظر جنس از هر نوع(کارخانه ای یا دست ساز) به ۳دسته طبقه بندی میشود.

۱) laminated (سه لایی)  ۲)صفحه چوب   ۳)تمام چوب

خوب اکنون به بررسی کامل هر گروه میپردازیم:

۱) laminated (سه لایی)  :در این نوع ساز که به ساز آماتور نیز مشهور است به تنها فاکتوری که بها داده نمیشود صدا میباشد.این سازها از جنس سه لایی هستند.۳لایی تکه ورق چوبی است که دارای یک مغزی از جنس چوب سفید و ارزان قیمت و ۲ روکش از چوبهای مرغوب میباشد که بعد از پرس یک تکه شده است.تفاوت سه لایی مصرفی در ساز با سه لایی های حاضری در بازار که در صنعت چوب استفاده میشود در ضخامت آنها میباشد.استفاده از سه لایی تنها برای کاهش هزینه تمام شده ساز میباشد.روکشهای استفاده شده در این نوع سازها در بهترین حالت ممکن از آکاژو یا ماهاگانی میباشد.در سازهای آماتور ساخت داخل از گردو یا افرا استفاده میشود.در سازهایی که از رنگ پوششی  استفاده میشود جنس این روکشها به مراتب پایین تر میباشد.

در بسیاری از سازهای با جلای براق برای کاهش هزینه٫روکش قسمت بیرون ساز از جنس مرغوب ولی روکش درونی از جنس نازلتری است.

در این سازها صفحه رو نیز از همین جنس استفاده میشود.تمامی سازهای زیر ۲۵۰۰۰۰ تومان در بازار فعلی ایران از جمله این سازها هستند.مثلا c70 _ c40  _ c1  _ c2 _ goodman .........

متاسفانه به جهت قیمت نسبتا ارزان و نیز وفور اینگونه سازها باور غلط خوب بودن اینگونه سازها رواج یافته و ضررهای زیادی متوجه نسل موسیقی ما میکند.نبود صدایی اصیل و واقعی در بدو شروع به کار برای هنرآموان ضعف عمده ای است که شاید پس از گذشت سالها برای یک نوازنده قابل جبران نباشد که این تنها یک دلیل دارد و آن پایین بودن کیفیت ساز انتخابی اولیه

۲)سازهای صفحه چوب:  این گروه که در رتبه دوم از نظر فروش و ساخت قرار دارند سازهای صفحه چوبی هستند.در این سازها صفحات کناره و پشت از جنس سه لایی و صفحه رو از جنس چوب میباشد.این سازها به نام سازهای نیمه حرفه ای معروف میباشند.به علت اینکه صفحه رو در ساز نقشه اساسی در تولید صدا را دارد و درصد کمی از کیفیت صدا به صفحات کناره پشت تعلق دارد این گونه سازها صدای خوب و قابل قبولی تولید میکنند.در این سازها سعی میشود از روکشهای مرغوبی استفاده شوند مانند روکشهای پالیساندر( رزـ ریو برزیل و ..........) ـ بوبینگا ـ روکشهای فناوری شده آلپی ایتالیا

 

  

 

  

بسیاری از کمپانی ها و سازندگان این نوع سازها از متدی استفاده میکنند که تشخیص صفحات سه لایی از چوب را سخت میکنند.بطوری که از ۲روکش قرینه و همسان برای بیرون و داخل استفاده میکنند نیز تسمه ای طولی بر روی درز اتصال ۲ روکش قرار میدهند که این کار در سازهای تمام چوب جهت تقویت ساز انجام میشود ولی در اینجا نقش انحرافی را ایفا میکند.

تولیدات بسیاری از برندهای مشهور از این نوع میباشد مانند الحمراء - هافنر - بروس - استیو ......

در ایران تمامی سازهای زیر ۲میلیون از این نوع ساز میباشد.(متاسفانه طی این سالها مشاهده کردم بسیاری از فروشندگان و نوازندگان این نوع سازها را با سازهای تمام چوب اشتباه میگیرند و  این جای بسی تاسف است)

۳)تمام چوب :  این گروه در اقلیت تولید و فروش قرار دارند.به علت هزینه اولیه بالا و ریسک بالای کار با این اجناس آنها را گران قیمت نموده است.این سازها اکثرا توسط سازندگان سازهای دست ساز و یا به تعداد محدود به عنوان جنس درجه ۱ کمپانی های  بزرگ تولید میشود.

چوب مصرفی در این سازها بسیار دقیق و خاص انتخاب میشود.مانند

 

   

  

   

  

 



 

  

 









این چوبها پس از عمل آوری و خشک شدن جهت ساخت استفاده میشود.ساز تمام چوب نه تنها یک ساز خوب است بلکه یک کار هنری نیز میباشد.

در این ساز موارد تزئینی بسیاری لحاظ میشود مانند نوارهای کناره ساز بصورت چند رنگ کار میشود.طرح دور سراخ صدا که بنام roset معروف است از جنس چوب تهیه میشود و درون صفحه کار گذاشته میشود.

 

  

     

    

    

    

قیمت این سازها بسیار متغییر است.در ایران از ۶۰۰ شروع و تا ۴ یا ۵ میلیون وجود دارد.سازهای اروپایی از ۵ یا ۶ هزار دلار شروع میشوند.

 

یکی از تفاوتهای این ۳گروه ساز در نوع پوشش نهایی آنها است.

در ۲ گروه اول و دوم از رنگهای صنعتی مقاوم استفاده میشود که در بازار بنام پلی استر معروف هستند.این رنگها براق-مقاوم و ضخامت اعمال شده آنها نیز زیاد میباشد به همین جهت در صدای ساز بسیار موثر میباشد.علت استفاده از این مواد نحوه اعمال ساده در زمان کوتاه و پایین بودن هزینه آنهاست.

در گروه سوم معمولا از ۲ نوع رنگ نیترو سلولز یا لاک الکل استفاده میشود که هردو مخصوص ساز میباشد.به علت پروسه طولانی اعمال این پوشش کمتر و گرانتر میباشد.مقاومت کم این پوشش مواظبت زیادتر نوازنده از ساز خود را میطلبد.این پوشش بخاطر ضخامت ناچیز خود بهترین نوع پوشش برای ساز میباشد که کمترین تاثیر منفی را بر روی صدا میگذارد.متاسفانه شناخت کم از این موارد موجب شده تفکر اشتباه خوب بودن رنگ های مقاوم و پلی استری رواج یابد و امیدوارم با این مقاله تغییری در این نگرش ایجاد شود.

 

سازشناسی ویلن 0

سازشناسی ویلن

سازشناسی ویلن

طبقه بندی سازها

طبقه بندی کلی سازها بر اساس سیستم طبقه بندی زاکس-هورن بوستل:

  • زه‌صداها (Chordophones) : صدا از طریق ارتعاش یک زه (سیم) کشیده تولید می‌شود.
  • هواصداها (Aerophones) : صدا از طریق ارتعاش ستون هوایی تولید می‌شود.
  • پوست‌صداها ( Membranophones) : صدا از طریق ارتعاش یک پوسته‌ی کشیده‌شده تولید می‌شود.
  • خودصداها ( Idiophones) :صدا از طریق ارتعاش بخشی از بدنه‌ی خود ساز تولید می‌شود.

 

۱- زه صداها :

 

           ۱-۱- زه‌صداهای موسیقی جهانی

 

           ۲-۱- زه‌صداهای موسیقی ایرانی و نواحی

 

 

        ۱-۱- زه‌صداهای موسیقی جهانی :

 

                ویولن  ( ساز شناسی ویولن )

 

                ویولا  (ساز شناسی ویولا )

 

                ویولن‌سل

 

                کنترباس

 

                گیتار

 

                پیانو    ( ساز شناسی پیانو )

 

                هارپ

 

 

        ۲-۱- زه‌صداهای موسیقی ایرانی و نواحی :

 

                تار

 

                سه‌تار

 

                کمانچه

 

                سنتور

 

                عود

 

                قانون

 

                دوتار

 

                تنبور

 

                تار آدربایجانی

 

                رباب

 

                بینجو

 

                قوپوز

 

                قیچک

 

 

۲- هواصداها :

 

        ۲-۱ - هواصداهای موسیقی جهانی

 

        ۲-۲ - هواصداهای موسیقی ایرانی و نواحی

 

 

        ۲-۱ - هواصداهای موسیقی جهانی :

 

                فلوت  ( ساز شناسی فلوت )

 

                ابوا

 

                کلارینت

 

                باسون

 

                هورن

 

                ترومپت

 

                ترومبون

 

                توبا

 

                ارگ

 

 

        ۲-۲ - هواصداهای موسیقی ایرانی و نواحی :

 

                نی

 

                سرنا

 

                دونلی

 

                نرمه‌نای

 

 

۳- پوست‌صداها:

 

        ۳-۱ - پوست‌صداهای موسیقی جهانی

 

        ۳-۲- پوست‌صداهای موسیقی ایرانی و نواحی

 

 

        ۳-۱ - پوست‌صداهای موسیقی جهانی :

 

                طبل

 

                تیمپانی

 

 

        ۳-۲- پوست‌صداهای موسیقی ایرانی و نواحی :

 

                تنبک

 

                دف

 

                دایره

 

                دهل

 

 

 

 

 

۴ - خودصداها :

 

        ۴-۱ - خودصداهای موسیقی جهانی :

 

                        چلستا

 

                       مثلث

سازشناسی ویلن 0

سازشناسی ویلن

سازشناسی ویلن

ویولن:

ویولن از خانواده‌ی سازهای «زه‌صداد» و از نظر آکوستیکی یکی از کامل‌ترین سازها با توانایی‌هایی فوق‌العاده‌ است. از نظر بیان حسی و خوش‌آیندی نیز با صدای انسانی رقابت می‌کند. این ساز در عین حال توانایی و تحرکی دارد که در صورت توانایی نوازنده می‌تواند طیف وسیعی از احساسات و حالات بیانی را از پر احساس و تغزلی تا درخشان و دراماتیک بیان کند.

توانایی این ساز در اجرای نت‌های کشیده فوق‌العاده است و سازهای دیگر به ندرت توانایی اجرای این میزان از تنوع شدت و حالات بیانی را دارند. ساز ویولن توانایی اجرای تمام نیم‌پرده‌ها و نیز «ریزپرده‌ها» را در محدوده‌ی چهار اکتاو دارد که به آن این امکان را میدهد هر نوع موسیقی قومی و محلی را نیز اجرا کند. همچنین امکان اجرای آکوردها نیز تا حدودی بر روی این ساز ممکن است. بطور خلاصه ویولن یکی از قله‌های تکامل سازهای موسیقی است. از نخستین دوره‌های تکامل این ساز در ایتالیا ٬ ویولن در انواع موسیقی‌ها و نیز توسط طبقات مختلف اجتماعی مورد استفاده قرار گرفته و نیز در میان ملل مختلف به طور وسیعی کاربرد پیدا کرده است. آهنگسازان بسیاری با الهام از توانایی‌های این ساز قطعات فراوانی را در قالب تکنوازی یا با همراهی سازهای دیگر و نیز در قالب ارکستر و یا موسیقی مجلسی تصنیف و نگارش کرده‌اند. با در نظر گرفتن انواع آثار تکنوازی و ارکسترال احتمالاُ هیچ ساز دیگری چنین مجموعه قطعات (رپرتوار) گسترده و متنوعی را ندارد. مهمترین شاخصه‌ی ارکستر موسیقی غربی از همان آغاز پیدایشش در قرن ۱۷ میلادی بخش زهی آن و خانواده‌ی سازهای ویولن بوده‌ است.

ویولن ۴ سیم دارد که با فاصله‌های پنجم درست کوک می‌شوند و به وسیله‌ی آرشه یا کمان به صدا در می‌آیند. امروزه ویولن در انواع سبک‌های موسیقی نظیر موسیقی باروک٬ کلاسیک٬ جز٬ کانتری٬ راک و انواع موسیقی‌های محلی به کار می‌رود.

ظاهر ویولن به نظر بسیار ساده می‌آید ولی در عمل از بیش از ۷۰ بخش مختلف ساخته شده که تولید آن‌ها تنها از استادی تمام‌عیار برمی‌آید  و از نظر آکوستیکی یکی از پیچیده‌ترین سازها است.





ویولن دارای چهار سیم است که در آغاز (همانند اغلب سازهای زهی اولیه) از روده‌ی تابیده‌شده‌ی حیوانات نظیرگوسفند تهیه می‌شده است. از سال‌های ۱۶۶۰ میلادی استفاده از سیم بافته‌شده‌ی نقره‌ای برای بم‌ترین سیم (سل) جهت صدادهی بهتر رایج شد. امروزه برای سیم‌های (ر) و (لا) نیز از فنر بافته شده و برای سیم (می) از سیم فولادی استفاده می‌شود. در قرن بیستم انواع سیم‌های دیگر نیز برای ویولن تولید شدند نظیر سیم‌های با مغز فولادی و فنر بافته شده‌ی نقره.

با حرکت کمان (یا آرشه) بر روی سیم‌ها و ایجاد لرزش در آنها این لرزش از طریق خرک به بدنه‌ی ساز منتقل می‌شود. این لرزش در ساختار بدنه‌ی ساز که در اصطلاح آکوستیکی جعبه‌ی رزونانس یا جعبه‌ی تشدید صدا نامیده می‌شود تقویت شده و رنگ و طنین خاص ویولن را به خود می‌گیرد. نقش بدنه‌ی ساز تقویت و شکل دهی صدا و انتقال آن به محیط اطراف است. کیفیت صدای ویولن به نحوه‌ی ارتعاش سیم‌ها بستگی دارد. این کیفیت ناشی از این است که صدا یا هارمونیک اصلی صدا با چه قدرتی تولید شده و هارمونیک‌های بالاتر چگونه و با چه کیفیتی ایجاد می‌شوند. همچنین نحوه‌ی انتقال صدا به بدنه و شکل گیری صدا در ساز بر کیفیت صدای ساز تاثیر بسیاری دارد.

ویولن نیز همچون هر ساز دیگر از آغاز پیدایش تا امروزه تغییرات بسیاری را پشت سر نهاده است ت نیازها و امکانات لازم نسل‌های متوالی آهنگسازان و نوازندگان را براورده کند. تغییرات اولیه‌ی آنچه ویولن واقعی مینامیم کمی بعد از سال ۱۷۰۰ میلادی و با مدل سازهای آنتونیو استرادیواری به پایان می‌رسد. در سال‌های آغازین قرن ۱۹ میلادی در بعضی جنبه‌های ساختاری ویولن تغییراتی ایجاد شد تا صدایی ملایم تر و قدرتی بیشتر را به همراه داشته باشد. در همین دوره بود که شکل آرشه‌ی امروزی به عنوان شکلی استاندارد مقبولیت عام پیدا کرد و همانطور که در بالا گفته شد تغییرات ساختار سیم‌ها توانایی تحمل تنش بیشتر و در نتیجه امکانات صوتی بیشتری را به همراه داشت. این تغییرات با روش‌های به شدت متفاوت آهنگسازی و نوازندگی در قرن بیستم ادامه پیدا کرد تا اینکه امروزه برخی نوازندگان برجسته معتقدند برای اجرای موسیقی هر دوره ی تاریخی باید از سازهایی با ساختار همان دورا استفاده کرد. به این معنی که موسیقی دوره‌ی بارک یا کاسیک را باید با ویولن‌هایی با مشخصات همان‌ دوره و نیز با تکنیک‌های نوازندگی همان دوره اجرا کرد.

از دوره‌ی باروک ساز ویولن به چندین دلیل یکی از سازهای اصلی اجرای موسیقی کلاسیک غربی بوده است. با توجه به قدرت صدای ویولن این ساز به راحتی می‌تواند اجرای ملودی اصلی را در ارکستر به عهده بگیرد. این ساز در دستان یک نوازنده‌ی چیره دست به خوبی از عهده‌ی اجرای جملات پیچیده و دشوار بر میآید. در ارکستر موسیقی کلاسیک غربی ویولن‌ها به دو دسته‌ی ویولن اول و دوم تقسیم می‌شوند. بخش اصلی و معمولاُ دشوارتر به ویولن ۱ سپرده می‌شود و بخش ویولن ۲ معمولا الگوهای همراهی کننده (آکومپانیمان) یا هارمونیک یا ملودی در اکتاو پایین‌تر را اجرا می‌کند. این نوع تقسیم بندی در کوارتت زهی (ارکستر چهار نفره شامل سازهای ویولن اول٬ ویولن دوم٬ ویولا و ویولن‌سل) رعایت می‌شود.

اولین نمونه‌های استفاده از ویولن به عنوان تکنواز در موسیقی جر به اوایل قرن بیستم و دهه‌ی ۱۹۲۰ باز می‌گردد. از اولین ویولنیست‌های موسیقی جز معمولا از جو ونتویی نام برده می‌شود. از آن زمان نوازندگان بسیاری به عنوان تکنواز موسیقی جز را با ساز ویولن اجرا می‌کنند. همچنین در بخش وسیعی از رپرتوار موسیقی جز ساز ویولن در پس‌زمینه‌ی ارکستر به همراهی تکنواز می‌پردازد. تا سال‌های ۱۹۷۰ میلادی در انواع موسیقی پاپ ویولن به طور گسترده‌ای نقش داشت. این نقش با شکل گیری سبک سویینگ تا حدودی کمرنگ شد. با شروع موسیقی‌ها الکترونیک در دهه‌ی ۱۹۸۰ و توانایی‌های کسترده‌ی سینتی‌سایزرها استفاده ار ویولن در موسیقی پاپ بازهم کمرنگ شد. امروزه ویولن در موسیقی‌های فیوژن یا تلفیقی همچنان نقش پررنگ و گسترده‌ای دارد.

ساز ویولن در کشورهای مختلف با انجام تغییراتی در ساختار یا نحوه‌ی نوازندگی در موسیقی فولکلور یا کلاسیک ملل مختلف مورد استفاده قرار گرفته است. از میان ملل مختلف هند و ایران موفق‌ترین نمونه‌های استفاده از ویولن جهت اجرای موسیقی ملی خود هستند. در هند نوع تکنیک نوازندگی ویولن و نحوه‌ی نگه‌ داشتن ساز کاملا تغییر کرده و نوع صدا دهی ساز نیز به شکلی درآمده که نزدیکی بیشتری با فرهنگ صوتی موسیقی کلاسیک هندی داشته باشد.



 

ویولن در ایران تغییر عمده‌ای نکرده است و در عمل امکانات گسترده‌ی این ساز در دست اساتید موسیقی ایرانی در جهت اجرای فواصل و تکنیک‌های خاص این موسیقی به فعلیت درآمده است. از نوازندگان شاخص ویولن در تاریخ موسیقی ایرانی می‌توان به ابوالحسن صبا٬ علی‌نقی وزیری٬ علی تجویدی و پرویز یاحقی اشاره کرد.

در زیر تعدادی از بهترین و شاخص‌ترین قطعات تصنیف شده برای ویولن در رپرتوار موسیقی کلاسیک غربی معرفی می‌شود:

۱- ۶ سونات برای ویولن تکنواز اثر یوهان سباستین باخ

۲- ۲۴ کاپریس اثر پاگانینی

۳- سونات برای ویولن تکنواز اثر بلا بارتوک شماره‌ی BB124

۴- سونات ویولن شماره ۴ اثر بتهوون

۵- منسرتو ویولن در Bمینور اثر برامس

در لینک‌های زیر میتوانید نمونه‌هایی از نوازندگی ویولن کلاسیک و ایرانی را مشاهده کنید:

اجرای کاپریس ۲۴ اثر پاگانینی توسط یهودی منوهین

اجرای پارتیتای شماره‌ی ۳ باخ توسط گیدون کریمر

نمونه‌ای از نوازندگی ویولن ایرانی توسط استاد تجویدی

 ساز عود از آنجا که تحقیق در مورد تاریخچه ساز عود در تخصص ما نمی‌باشد و از طرفی روایات تاریخی متعددی در مورد این ساز به جای مانده است، استناد کردن به هر کدام از این روایات می‌توانست ما را در تیر رس سوالها و بعضاً انتقادهای متعددی قرار دهد، با این اوصاف ترج 0

ساز عود از آنجا که تحقیق در مورد تاریخچه ساز عود در تخصص ما نمی‌باشد و از طرفی روایات تاریخی متعددی در مورد این ساز به جای مانده است، استناد کردن به هر کدام از این روایات می‌توانست ما را در تیر رس سوالها و بعضاً انتقادهای متعددی قرار دهد، با این اوصاف ترج

 ساز عود

از آنجا که تحقیق در مورد تاریخچه ساز عود در تخصص ما نمی‌باشد و از طرفی روایات تاریخی متعددی در مورد این ساز به جای مانده است، استناد کردن به هر کدام از این روایات می‌توانست ما را در تیر رس سوالها و بعضاً انتقادهای متعددی قرار دهد، با این اوصاف ترجیح داده شد از نوشتن تاریخچه ساز عود درون سایت پرهیز کرده و صرفاً به نوشتن اطلاعاتی کلی در مورد این ساز و نیز وضعیتش در داخل ایران طی یکصد سال اخیر بسنده شود.
در مورد تاریخچه ساز عود می‌توانید به سایتهایی چون ویکی پدیا، سایت شخصی مجید ناظم پور، سایت کنسرواتوار موسیقی تهران و نیز پایان نامه های دانشجویی نوازندگان عود مراجعه فرمایید.


عود از خانواده سازهای زهی است و دارای شکمی بزرگ و دسته ای کوتاه می‌باشد. چوب کاسه از درخت گردو، افرا و ... می‌باشد و کاسه معمولاً به صورت ترکه‌ای و گاه به صورت یک تکه ساخته می‌شود.

 

 عود در ایران

 متاسفانه در مورد شرایط عود در ایران اطلاعات کامل و جامعی از پیش از سال 1320 در دست نیست، اما قدیمی ترین شواهد به جای مانده حاکی از آن است که یوسف کاموسی و اکبر محسنی اولین نوازندگان و نریمان آبنوسی و علی خان بابا اولین سازندگان عود در ایران در یک قرن اخیر بوده‌اند.

سالها نوازندگان عود در ایران به صورت خودآموز و یا با الگو گرفتن از نواختن ساز تار و نیز نوازندگی نوازندگان عرب به نواختن عود می‌پرداخته‌اند.
منصور نریمان بزرگترین مدرس عود در ایران بوده‌است.

از اواسط دهه هفتاد بنا به دلایل مختلف نوازندگی عود در ایران چه از لحاظ کمی و چه کیفی پیشرفت قابل ملاحظه‌ای داشته‌است و تعداد نوازندگان و سازندگان و به تبع آن آثار منتشر شده در زمینه عود نیز رشد چشمگیری داشته‌است. 

 

 تفاوت عود و بربت

 طی دو دهه اخیر در ایران دو گونه بربت(بربط) ساخته شده‌است که در ادامه بدون هیچ قضاوت و نیز رد یا تایید آنها به معرفی آنها می‌پردازیم:
اولی، بربتی است که توسط ابراهیم قنبری مهر در سال 1375 با استناد به نقوش به جا مانده در حفاری‌های طاق بستان در کرمانشاه، مینیاتورهای قدیمی و ... طراحی و ساخته شده‌است. طول و عرض کاسه بربت های قنبری مهر نسبت به طول و عرض عودهای رایج هر کدام تقریباً به اندازه پنج سانتی متر کوچکتر شده‌است و نیز طول دسته به اندازه یک نت(حدوداً پنج سانتی متر) بلندتر شده‌ است و در حدود 25 سانتی متر می‌باشد. طرفداران این ساز معتقدند این ساز در دستان نوازنده بهتر جای می‌گیرد و نیز به دلیل بلند تر شدن طول دسته وسعت قابل استفاده این ساز نسبت به عود افزایش یافته‌است. مواردی همچون شکل خرک، شیطانک، گوشی ها و در مواردی پوستی بودن صفحه این ساز، به دلیل آنکه قابل استفاده در روی عود نیز می‌باشند نمی‌توان به عنوان ویژگی های این ساز برشمرد. 
 
 
 
دیگر بربتی که طی سالیان اخیر ساخته شده‌است، بربتی است که توسط محمدتقی عرفاتی در سال 1385 با استناد به اسناد تاریخی ارائه شده توسط "جرج فارمر" در کتاب "سرگذشت موسیقی به روایت تصویر" طراحی و ساخته شده‌است. بر اساس اسناد ارائه شده در این کتاب شکل این ساز را می‌توان بر روی یک جام نقره‌ای در موزه لیون فرانسه، کاسه‌ای نقره‌ای در موزه ایران باستان و نیز دو عدد سینی در موزه لنین گراد روسیه مشاهده کرد. 
 
 
 
کوک عود
 
نت نویسی ساز عود معمولا با کلید سل و صدادهی آن یک اکتاو بم تر است. کوک عودهای ده سیمی به ترتیب نتهای دو، سل، ر، لا، سل(یا فا یا می) می باشد. در صورتی که از پایین جفت سیمی به ساز اضافه شود، کوک آن نت فا، و اگر از بالا تک سیمی به ساز اضافه شود، کوک آن بسته به نوع نیاز و سلیقه نوازنده "فا" ، "می" ، "ر" یا "دو" می‌باشد.  
 

 
 
سیمهای عود 
 
تعداد سیم در عودهای مختلف بنا به سلیقه و نیاز نوازندگان بین 8 تا 16 سیم می‌باشد، اما در ایران عودها بین 10 تا 13 سیم را دارا هستند. به دلیل کوتاه بودن دسته عود بخش زیادی از طول سیم بر روی صفحه ساز قرار دارد.
سیمهای عود به صورت جفت جفت کوک می‌شوند و در صورت فرد بودن تعداد سیمها معمولا بالاترین سیم به صورت تک استفاده می‌شود. جنس سیمهای عود ترکیبی از سیمهای نایلونی و فلزی می‌باشد. هر سیم از یک طرف بعد از عبور از شیطانک به گوشی مربوط به خودش و از طرفی دیگر به سیمگیر متصل می‌گردد. خرک عود نیز به دو صورت ثابت و متحرک ساخته می‌شود. 
 
 
 
 
مضراب عود
 
در گذشته‌های دور نوازندگان عود برای ساخت مضراب از استخوان و یا پر پرندگانی همچون کرکس، عقاب، طاووس و... استفاده می‌کردند.
 ولی در عصر حاضر غالب نوازندگان عود از مضرابهای پلاستیکی استفاده می‌کنند، مضرابهای عود به طور معمول بین 10 تا 15 سانتی متر طول دارند.